De Formule 1-coureurs van 2025: Max Verstappen, simply the best

In dit artikel:

Max Verstappen (Nederland, 30 september 1997) eindigde in 2025 voor het eerst sinds 2020 niet als wereldkampioen in de Formule 1, maar bleef toch de dominante persoonlijkheid van het seizoen. Hij verzamelde 421 punten en won acht grands prix (Japan, Emilia-Romagna, Italië, Azerbeidzjan, Verenigde Staten, Las Vegas, Qatar en Abu Dhabi). Ondanks die zeges werd hij tweede in het kampioenschap; Lando Norris pakte de titel met een voorsprong van slechts twee punten.

Het seizoen speelde zich af tegen een sterke aanval van McLaren, met Lando Norris en Oscar Piastri die in veel races een snellere auto hadden. Verstappen begon met signalen dat McLaren sneller was (onder meer in Australië en China), maar leverde memorabele optredens terug: in Japan reed hij een uitzonderlijke kwalificatie en gaf een meesterlijke verdedigingsrace, en in Imola pakte hij met een gedurfde startmanoeuvre een overwinning die later werd uitgeroepen tot inhaalactie van het jaar.

Niet alles verliep vlekkeloos. In Barcelona veroorzaakte Verstappen een botsing met George Russell bij een verplicht teruggeven van positie, wat veel ophef en een openbare excusesronde op sociale media tot gevolg had. De eerste seizoenshelft kende ook een dieptepunt in Hongarije, waar zijn auto (de RB21) onwennig en traag presteerde en hij als negende finishte — hij dacht toen zelfs dat hij niet meer zou winnen dat jaar.

De tweede seizoenshelft markeerde een opmerkelijke wederopstanding: overwinningen in Monza en Bakoe, een sterke zege in Austin nadat McLaren-coureurs elkaar in de sprintrace uitschakelden, en later successen in Las Vegas en Qatar. In Las Vegas kreeg Verstappen extra voordeel toen McLaren-bolides na de race werden gediskwalificeerd wegens technische onregelmatigheden. Desondanks kwam hij in Abu Dhabi twee punten tekort om de titel alsnog te grijpen.

Uiteindelijk toonde Verstappen veel sportiviteit en volwassenheid door Norris te feliciteren en te beweren dat het zijn beste seizoen was. Hoewel hij de wereldtitel miste, versterkte hij zijn status als topcoureur en veranderde het wellicht laatste restje van zijn wilde imago in dat van een ervaren kampioenschapsrijder die indrukwekkende races en karakter toonde.