F1-regels verstikken wiel-aan-wiel racen: de frustrerende oorzaak

In dit artikel:

De Grand Prix van Mexico maakte volgens de auteur opnieuw duidelijk dat de huidige rijrichtlijnen van de Formule 1 spannende duels eerder verstikken dan beschermen. Op het circuit in Mexico-Stad, waar de ijle lucht inhalen al bemoeilijkt en ruime uitloopstroken het afsnijden van bochten aantrekkelijk maken, liepen meerdere gevechten uit op straffen, botsingen of coureurs die elkaar van de baan drukten. Dat gebeurde onder meer bij Lewis Hamilton en Charles Leclerc, George Russell en Isack Hadjar, en Oscar Piastri en Arvid Lindblad. Kimi Antonelli stelde ondertussen zijn eerste titel veilig.

De Driving Standards Guidelines (DSG) werden in 2022 ingevoerd op verzoek van de coureurs. Na een omstreden seizoen met confrontaties tussen Max Verstappen en Lewis Hamilton wilden zij meer duidelijkheid en voorspelbaarheid bij inhaalincidenten. De richtlijnen moesten zorgen voor meer consistentie in de beslissingen van stewards, maar leggen volgens de auteur te veel nadruk op de positie van een coureur bij de apex, het binnenste punt van een bocht.

Wie als eerste de apex bereikt en aan bepaalde criteria voldoet, krijgt in de praktijk vaak het recht om het verdere verloop van de bocht te bepalen. Een coureur die ernaast zit, kan daardoor van de baan worden gedwongen, zelfs als beide auto’s vrijwel naast elkaar rijden. Daardoor loont het soms om een bocht te laat aan te remmen of af te snijden en vervolgens een straf te accepteren, zolang de positie behouden blijft.

Dat was zichtbaar in de openingsronde in Mexico. Leclerc viel aan de buitenkant van Hamilton aan bij bocht vier, maar beide Ferrari’s remden te laat en gingen wijd. Leclerc kreeg vijf seconden straf, terwijl Hamilton bij het terugkeren op de baan een positie aan Verstappen verloor. Omdat Leclerc de leiding behield, werd de straf kennelijk als een aanvaardbaar risico gezien. Een mogelijk spectaculair duel met een tegenaanval door de chicane werd zo volgens de auteur gereduceerd tot een voorspelbaar incident.

Ook de botsingen tussen Russell en Hadjar en tussen Piastri en Lindblad onderstreepten het probleem; die laatste crash bracht de Safety Car op de baan. De auteur legt de schuld niet specifiek bij de betrokken coureurs. Zij handelen rationeel binnen het systeem en benutten de regels zoals topsporters dat doen. Wel vindt hij dat de regels gedurfde inhaalacties te riskant maken en de schoonheid van aanvallen aan de buitenkant vrijwel wegnemen.

De FIA zou daarom moeten zoeken naar een beter evenwicht. Consistente beoordeling en legitiem verdedigen blijven belangrijk, maar coureurs moeten ook worden aangemoedigd ruimte te laten wanneer een tegenstander een geloofwaardige inhaalpoging doet. Volgens de auteur moeten de richtlijnen uiteindelijk niet alleen incidenten reguleren, maar vooral aantrekkelijk wiel-aan-wielracen mogelijk maken.