Verstappen wil dit rijtje aanvullen: de F1-kampioenen die wél een grote endurance-race wonnen

In dit artikel:

Max Verstappen deed onlangs zijn debuut in de 24 uur van de Nürburgring en finishte zonder zege, maar zijn ambitie in de langeafstandsracerij blijft onverminderd: hij wil de klassiekers zoals Le Mans en de zware 24-uurswedstrijden veroveren. Zo’n dubbelsucces — Formule‑1‑wereldkampioen en winnaar van een grote endurancerace — is uitzonderlijk; in de ruim zeventigjarige F1‑geschiedenis kwam het maar sporadisch voor.

Endurance- en F1-racen vragen wezenlijk verschillende vaardigheden: F1 is een korte, individuele krachtmeting in een single‑seater, terwijl endurance draait om urenlang materiaal- en teammanagement en het delen van de wagen met collega‑coureurs. Daardoor is het gecombineerde succes weinig voorkomend.

Enkele historische voorbeelden die de zeldzaamheid illustreren:
- Mike Hawthorn: eerste die Le Mans won (1955) en later F1‑wereldkampioen werd (1958). Zijn Le Mans-zege viel samen met een van de grootste tragedieën in de autosport.
- Phil Hill: drievoudig Le Mans‑winnaar (1958, 1961, 1962) en F1‑wereldkampioen in 1961; een coureur voor wie Le Mans deel van de loopbaanroutine was.
- Jochen Rindt: won Le Mans in 1965 en werd in 1970 postuum F1‑kampioen na een dodelijk ongeluk tijdens training — de enige postume wereldkampioen in F1.
- Graham Hill: uniek als volledige Triple Crown‑winnaar (Monaco, Indianapolis 500, Le Mans). Hij pakte de F1‑titel in 1962 en 1968 en completeerde Le Mans in 1972.
- Fernando Alonso: de moderne uitzondering die Le Mans twee jaar achtereen won (2018, 2019) na zijn F1‑titels in 2005/2006; hij is tot nu toe de meest recente coureur die F1‑succes combineerde met een Le Mans‑zege.

Niki Lauda verdient een aparte vermelding: naast zijn drie F1‑titels won hij in 1973 de 24 uur van de Nürburgring op de Nordschleife — hetzelfde circuit waar hij in 1976 bijna verongelukte. Die combinatie van triomf en tragedie geeft zijn band met de ‘Groene Hel’ extra gewicht; Verstappens recente debuut daar roept die vergelijking op.

Er zijn ook F1‑coureurs zonder wereldtitel die grote enduranceraces wonnen; een recent voorbeeld is Nico Hülkenberg (Le Mans‑winnaar 2015). Jacky Ickx combineerde honderden endurancesuccessen met acht Grands Prix‑zeges, maar nooit een F1‑titel.

Verstappens ambitie is concreet: hij heeft meerdere keren aangegeven Le Mans te willen rijden, en er zijn gesprekken gemeld met Ford over deelname in het Hypercar‑programma. Mocht hij Le Mans winnen, sluit hij aan bij het selecte gezelschap van F1‑kampioenen met die triomf; omdat hij al Monaco won, zou een Le Mans‑zege hem zelfs binnen bereik van de legendarische Triple Crown brengen. Een toekomstige zege op de Nürburgring zou hem bovendien in Lauda’s voetsporen plaatsen.