Wolff deelt pijnlijke jeugd en jarenlange strijd achter zijn F1-succes

In dit artikel:

Mercedes-teambaas Toto Wolff heeft in The High Performance Podcast open verteld over zijn moeilijke jeugd en de depressies waarmee hij vanaf zijn achttiende te maken kreeg. Hij wil daarmee laten zien dat een succesvolle carrière niet betekent dat iemand zich ook vanbinnen goed voelt, en anderen hoop geven tijdens donkere periodes.

Wolffs vader kreeg hersenkanker toen Toto zes of zeven jaar oud was en overleed toen hij vijftien was. Zijn moeder werkte als arts, waardoor Wolff en zijn jongere zus veel op zichzelf waren aangewezen. Wolff voelde zich al vroeg verantwoordelijk voor haar en moest door de ziekte van zijn vader, financiële problemen en de spanningen thuis snel volwassen worden. Zo werden hij en zijn zus ooit van hun privéschool gestuurd omdat het schoolgeld niet was betaald.

Vanaf zijn achttiende kende Wolff terugkerende depressieve periodes. Lange tijd begreep hij niet waar zijn sombere gevoelens vandaan kwamen. Toen hij er zelf niet meer uitkwam, zocht hij hulp bij een psychiater en later een psycholoog. Die gesprekken hielpen hem zijn ervaringen te begrijpen en manieren te vinden om met zijn gevoelens om te gaan. Ook tijdens periodes waarin hij zakelijk succesvol was, bleef hij bang dat alles — zijn geld, huwelijk of carrière — plotseling kon instorten.

Een dieptepunt beleefde Wolff rond zijn dertigste, toen hij ondanks het succes van zijn investeringsbedrijf een langdurige depressie en huwelijksproblemen had. Op een Formule 1-feest zag hij mensen die volgens hem alles voor elkaar hadden, terwijl hij dacht dat zijn mentale problemen hem altijd zouden beperken. Achteraf realiseerde hij zich dat juist zulke succesvolle mensen ook met psychische problemen kunnen kampen.

De inmiddels 54-jarige Wolff beschouwt zijn gevoeligheid tegenwoordig niet alleen als een kwetsbaarheid, maar ook als een kwaliteit die hem helpt anderen en organisaties beter aan te voelen. Hij sluit nieuwe depressieve periodes niet uit, maar benadrukt dat professionele hulp, steun van naasten en openheid kunnen helpen. Volgens hem eindigt zelfs een periode waarin geen licht aan het einde van de tunnel zichtbaar lijkt uiteindelijk: een succesvolle buitenkant zegt niets over iemands innerlijke geluk.